Zoals Frank en Martijn terecht al schreven heeft de Pasen hier wel lang geduurd. Hierdoor ben ik waarschijnlijk en ook volkomen terecht, de meeste volgers kwijtgeraakt. Toch wil ik mijn blog nieuw leven in blazen. Er is nogal wat te vertellen over de afgelopen periode, waarin ik zoals de titel en foto al aangeven inmiddels mijn ook mijn tweede en derde overwinning van het seizoen heb kunnen behalen. Ik zal proberen over de afgelopen wedstrijden en meerdaagses kort nog wat te schrijven om vanaf nu veel vaker weer met een update te komen.

Snel even een berichtje, aangezien ik al en tijdje niets van me heb laten horen. Snel want mijn zus en zwager kunnen ieder moment aankomen voor een bezoek aan Pamplona en mij.

Mijn eerste overwinning van het seizoen is inmiddels alweer ruim twee weken geleden. En sinds die tijd weinig gekoerst. Slechts een koers, aangezien Pasen hier in tegenstelling tot in Nederland (waar altijd veel koersen met Pasen zijn) juist geen koers betekend. Dit was eigenlijk na de sprint in GP Zamora pas voor de tweede keer dit jaar een minder belangrijke en vrij korte wedstrijd. Voor de belangrijkste klim reed er een behoorlijke groep weg. Waar op de klim een ploeggenoot van mij heen reed, die ook nog snel is in de sprint.  Samen met de twee beste renners van de kopgroep wist hij uit de greep van het peloton te blijven, waarvan op de klim vier renners overbleven, waar ik er een van was. Omdat twee van deze renners, waaronder ikzelf belang bij de kopgroep hadden was er geen sprake van een serieuze jacht. En dus konden de drie vooraan zich opmaken voor een sprint om de overwinning, die uiteindelijk gelukkig naar mijn ploeggenoot ging! Ikzelf sprintte in de achtervolgende groep die inmiddels was aangegroeid tot een man of 20-25 naar een 13^de plaats. Niet veel bijzonders dus.

Daarna was er dus tijd om te trainen aangezien er afgelopen weekend geen koers was. En dit was belangrijk ook aangezien het meerdaagse seizoen ieder moment kan beginnen. Doordat de eerste twee meerdaagse wedstrijden (door de crisis) zijn afgelast, iets later dan andere jaren, maar het gaat dan eindelijk beginnen.

Snel even een berichtje, aangezien ik al en tijdje niets van me heb laten horen. Snel want mijn zus en zwager kunnen ieder moment aankomen voor een bezoek aan Pamplona en mij.

Mijn eerste overwinning van het seizoen is inmiddels alweer ruim twee weken geleden. En sinds die tijd weinig gekoerst. Slechts een koers, aangezien Pasen hier in tegenstelling tot in Nederland (waar altijd veel koersen met Pasen zijn) juist geen koers betekend. Dit was eigenlijk na de sprint in GP Zamora pas voor de tweede keer dit jaar een minder belangrijke en vrij korte wedstrijd. Voor de belangrijkste klim reed er een behoorlijke groep weg. Waar op de klim een ploeggenoot van mij heen reed, die ook nog snel is in de sprint.  Samen met de twee beste renners van de kopgroep wist hij uit de greep van het peloton te blijven, waarvan op de klim vier renners overbleven, waar ik er een van was. Omdat twee van deze renners, waaronder ikzelf belang bij de kopgroep hadden was er geen sprake van een serieuze jacht. En dus konden de drie vooraan zich opmaken voor een sprint om de overwinning, die uiteindelijk gelukkig naar mijn ploeggenoot ging! Ikzelf sprintte in de achtervolgende groep die inmiddels was aangegroeid tot een man of 20-25 naar een 13^de plaats. Niet veel bijzonders dus.

Daarna was er dus tijd om te trainen aangezien er afgelopen weekend geen koers was. En dit was belangrijk ook aangezien het meerdaagse seizoen ieder moment kan beginnen. Doordat de eerste twee meerdaagse wedstrijden (door de crisis) zijn afgelast, iets later dan andere jaren, maar het gaat dan eindelijk beginnen.

Zoals eerder aangekondigd het verhaal dat voor mij verbonden is aan mijn overwinning afgelopen weekend. Allereerst hoop ik dat ik met mijn verhaal de familie, vrienden en andere nabestaanden van Bart niet onnodig met nog meer verdriet confronteer. Verder zullen er vast mensen zijn die het aanstellerig of overdreven vinden, maar het is mijn verhaal.

        Afgelopen januari is mijn ex-ploeggenoot en vriend Bart Oegema overleden. Ondanks dat ik Bart de laatste jaren nauwelijks gesproken had, een gebeurtenis die mij erg veel heeft gedaan en nog steeds doet. Op het moment dat ik hoorde van het overlijden van Bart, was ik mijn seizoen aan het voorbereiden in Asturias en had tijdens de vele lange trainingen tijd om na te denken. In die trainingen was Bart er gedachten vaak bij. Hoe was het mogelijk, een jongen, waarover in het condoleanceregister iemand treffend zei, waarvan je verwacht dat hij het in het leven hoe dan ook zal maken.

        Bart was niet alleen ex-ploeggenoot maar door zijn wielergeluk als klimmer in Zuid-Frankrijk te zoeken, ook een groot voorbeeld voor mij. En waarschijnlijk de reden dat ik nu in Spanje ben. Helaas heb ik Bart nooit in Frankrijk, waar hij zijn mooiste wielerjaren beleefde, mogen ontmoeten. Twee keer stonden we samen op de startlijst van een Franse koers, maar even zoveel keer kon Bart niet aan de start verschijnen door ziekte en een blessure. Dezelfde pech luidde uiteindelijk ook het eind van de wielercarrixe8re van Bart in. Nog steeds als mijn grote voorbeeld rondde hij snel zijn studie af en vond zijn weg richting een maatschappelijk bestaan.

        Aangezien ik in Spanje was kon ik niet aanwezig zijn bij Barts uitvaart. Wel sprak met mensen die Bart ook gekend hebben en eveneens met stomheid geslagen waren. Minimaal 5 keer begon ik iets te schrijven in het condoleanceregister en even zoveel keren plaatste ik het toch niet, omdat ik het nergens op vond slaan. Op dit moment besloot ik een mooie koers te winnen als herinnering aan Bart. De laatste zware kilometer zondag voelde ik me dan ook erg gelukkig dat ik deze belofte kon inlossen. Ik ben heel trots dat ik uiteindelijk deze koers heb kunnen winnen om Bart zo een laatste eer te bewijzen.

Bart, voor altijd mijn held.
Rust zacht..

Zoals ik vorige week al schreef, volgt dit jaar na een teleurstellende prestatie vaak juist weer een goede. En zo ook gister. Na een goede koers wist ik uiteindelijk solo de 6^de Copa Espaxf1a wedstrijd van het jaar te winnen!! De wedstrijd was er een zoals die mij het best liggen. Voor Spaanse begrippen lang (bijna 170 km) en de hele dag op en af en hierdoor slopend. Mijn ploeggenoten lieten zien dat ze gelukkig nog vertrouwen in me hadden na vorige week en zorgden dat ze in alle belangrijke ontsnappingen zaten. Op de langste en zwaarste klim van de dag, met nog zox92n 40 kilometer te rijden, ontstond een afscheiding. Maar uiteindelijk ontstond er toch nog een redelijk omvangrijk peloton van ongeveer 35 renners.  

Uit deze groep wist ik uiteindelijk op iets meer dan 20 km van de finish te ontsnappen met 3 andere renners. Probleem was wel dat een van deze renners zei niet op kop te kunnen rijden, terwijl een ander niet mocht aangezien zijn ploeggenoot leider is in het klassement van de Spaanse beker. Zijn ploeggenoten in de achtervolgende groep (nog 5!) reden dan ook op kop om het gat te dichten. Dit was een probleem aangezien deze renners allebei bekend staan als snel in de sprint. Daarmee was de opdracht snel duidelijk: alleen aankomen. Op ruim 8 kilometer van de streep op de laatste zware heuvel (voor de laatste kilometer die ook omhoog liep) viel ik aan en wist direct een behoorlijk gat te slaan. Acht zware kilometers volgden, maar toen was wel de eerste overwinning van het seizoen een feit! En dan niet zomaar een, maar een heuse Copa Espaxf1a. Met nog 9 uur reistijd voor de boeg was er dan ook tijd om nog even na te genieten..

Deze overwinning heeft overigens een voor mij speciaal verhaal, hierover snel meer.

Het internet hier is nog steeds heel matig, daardoor is foto's uploaden een probleem. Inmiddels van een paar weken geleden, maar deze wil ik jullie niet onthouden..

Vorige week niet echt iets laten horen, dat had een reden, er was geen koers en dus ook eigenlijk heel weinig te melden. Het was wel heel mooi weer soms 25 graden of meer en met veel zon. Tot de volgende koers..

Dit was een koers die ik niet kxf3n verliezen, als ik de mensen in mijn omgeving moest geloven. Mijn 2de plek in de Trofeo Iberdrola had nogal wat indruk gemaakt en deze zware (misschien wel zwaarste) copa espaxf1a wedstrijd zou voor mij zijn. Goed, tot een paar dagen van te voren bekend werd dat de Russen van Locomotiv ook weer meededen, toen kon ik ook nog tweede worden..

Het probleem van wedstrijden die je niet kunt verliezen is dat je ze eigenlijk niet kunt winnen. Win je dan was het niet anders dan verwacht, win je niet dan heb je het slecht gedaan. Ik zou het heel slecht doen met een 19de plaats waar ik vorig jaar al niet tevreden was toen ik 13de werd.

We reden de hele koers in de stromende regen. Vrijwel de hele dag zat ik klappertandend op de fiets en in de (nog koudere) afdalingen kon ik nauwelijks en vaak zelfs helemaal niet eens mijn stuur rechthouden. Natuurlijk iets waar veel meer renners last van hadden (de leider in de copa espaxf1a eerder nog winnaar van een zware wedstrijd in het Baskenland wist onderkoeld niet eens bij de eerste 30 te finishen) en is dus niet echt een excuus. Maar ik sta op dit moment heel scherp en verteerde het weer in ieder geval heel slecht. Toen we aan de beslissende klim begonnen, waar ik ook nog eens slecht geplaatst zat en dus zeer snel aan moest beginnen om een beetje vooraan te geraken, bleek al snel dat ik het moeilijk zou krijgen. Uiteindelijk kwam ik niet eens zo ver achter de eerste 10 renners boven, maar toch te ver om nog terug te komen. Doordat er ook nog eens 4 renners tussen deze 10 en mijn groepje zwommen en ik 5de eindigde in de sprint van mijn groepje finishte ik als 19de. Een teleurstellende uitslag, terwijl er maar weer eens een Rus gewonnen bleek te hebben. Gelukkig lijkt er na iedere teleurstellende uitslag dit jaar snel een hoopgevende uitslag te komen, op naar de volgende koersen dus.

Vorige week niet echt iets laten horen, dat had een reden, er was geen koers en dus ook eigenlijk heel weinig te melden. Het was wel heel mooi weer soms 25 graden of meer en met veel zon. Tot de volgende koers..

Dit was een koers die ik niet kxc3xb3n verliezen, als ik de mensen in mijn omgeving moest geloven. Mijn 2de plek in de Trofeo Iberdrola had nogal wat indruk gemaakt en deze zware (misschien wel zwaarste) copa espaxc3xb1a wedstrijd zou voor mij zijn. Goed, tot een paar dagen van te voren bekend werd dat de Russen van Locomotiv ook weer meededen, toen kon ik ook nog tweede worden..

Het probleem van wedstrijden die je niet kunt verliezen is dat je ze eigenlijk niet kunt winnen. Win je dan was het niet anders dan verwacht, win je niet dan heb je het slecht gedaan. Ik zou het heel slecht doen met een 19de plaats waar ik vorig jaar al niet tevreden was toen ik 13de werd.

We reden de hele koers in de stromende regen. Vrijwel de hele dag zat ik klappertandend op de fiets en in de (nog koudere) afdalingen kon ik nauwelijks en vaak zelfs helemaal niet eens mijn stuur rechthouden. Natuurlijk iets waar veel meer renners last van hadden (de leider in de copa espaxc3xb1a eerder nog winnaar van een zware wedstrijd in het Baskenland wist onderkoeld niet eens bij de eerste 30 te finishen) en is dus niet echt een excuus. Maar ik sta op dit moment heel scherp en verteerde het weer in ieder geval heel slecht. Toen we aan de beslissende klim begonnen, waar ik ook nog eens slecht geplaatst zat en dus zeer snel aan moest beginnen om een beetje vooraan te geraken, bleek al snel dat ik het moeilijk zou krijgen. Uiteindelijk kwam ik niet eens zo ver achter de eerste 10 renners boven, maar toch te ver om nog terug te komen. Doordat er ook nog eens 4 renners tussen deze 10 en mijn groepje zwommen en ik 5de eindigde in de sprint van mijn groepje finishte ik als 19de. Een teleurstellende uitslag, terwijl er maar weer eens een Rus gewonnen bleek te hebben. Gelukkig lijkt er na iedere teleurstellende uitslag dit jaar snel een hoopgevende uitslag te komen, op naar de volgende koersen dus.

Afgelopen weekend voor het eerst dit seizoen twee koersen en voor het eerst ook twee koersen die ik vorig jaar ook reed. Op zaterdag een belangrijke en roemruchte klassieker in genaamd Trofeo Iberdrola, met onder andere Miguel Induraxedn op de erelijst. En op zondag een korte snelle wedstrijd die bijna altijd in een massasprint eindigt.

Aan de avond voorafgaande aan de Iberdrola, een wedstrijd die ik in de winter al had aangekruist als zijnde erg belangrijk, kwamen we tot de conclusie dat er geen enkele buitenlandse renner op de lange erelijst stond. Hier wonnen altijd sterke Spanjaarden en ik zou dus de eerste buitenlander kunnen zijn. Inmiddels prijkt er een buitenlandse naam op de erelijst, maar helaas niet de mijne. In de sprint a-deux op omhooglopende aankomststrook moest ik mijn meerdere erkennen in weer een Rus van Lokomotief.

Maar buitenlanders dus, in de beide koersen zou niet xe9xe9n Spaanse renner op het podium rijden en was ik de enige renner van een Spaanse ploeg die dit presteerde. De podia waren gevuld met Russen (beide dagen 2) een Portugees en een Hollander dus.

Zaterdag bleek ondanks heel mooi weer een zware koers. De traditionele vroege vlucht die in de Iberdrola nog wel eens stand weet te houden (vorig jaar was ik hierin present, kwamen er nog wel wat renners terug maar redden we het ook, net als het jaar ervoor was gebeurt) leek door het goede weer bij voorbaat kansloos. Toch bleek deze groep uiteindelijk de springplank naar de overwinning en tweede plaats. Op de een na laatste klim wist ik uit een uitgedund peloton als enige de sprong naar deze groep te maken, waar mijn ploegmaat direct tempo maakte. Niet voor lang want ik wilde bergop het liefst nog zoveel mogelijk renners van deze groep kwijtraken, om zo alleen met de beste renners het stuk naar de laatste klim te overbruggen. Dit lukte goed, alleen wilde de overgebleven 4 renners natuurlijk niet al te veel kopwerk meer doen. Hierdoor kon ook nog een Rus die bergop had geprobeerde de sprong te maken vanuit het peloton naar de kopgroep terugkomen, waar hij al een ploegmaat had.

Op de laatste echte klim werd er direct aangevallen door de winnaar van twee jaar geleden (en nummer 3 van vorig jaar). Alleen ik wist de aansluiting nog te maken met de meest frisse Rus in mijn wiel. Deze Rus viel direct aan op het moment dat we aansloten. Toen bleek dat de winnaar van 2 jaar geleden zijn kruit inmiddels verschoten had sprong ik naar de hem toe. En samen zouden we het laatste vlakke stuk overbruggen. In deze kilometers bleek al dat ik een geduchte tegenstander zou hebben, aan deze Russische renner die in voorbereiding is op het WK baan en dus in bloedvorm verkeerd. Net als zijn ploeggenoten overigens die de laatste weken de Spaanse renners overal belachelijk maken, door alles te winnen waar ze rijden en vaak ook nog eens met meer dan de helft van de ploeg in de top 10 te eindigen.

In de laatste kilometer die omhoog liep over heel slecht wegdek probeerde ik hem nog te verassen met een uitval, maar helaas deed de sprint mij net als in Murcia de das om. Dit keer overigens niet net aan maar ruim. Daarom nu ook geen chagrijnig gezicht op het podium, maar trots op een mooi resultaat en met het besef er wederom dicht bij te zijn geweest.

De zondag leek op het eerste gezicht geen koers voor mij en bleek dit ook niet te zijn. Een sprint waarbij de groep in de laatste kilometers overigens nog wel brak leverde weer een Russische winnaar op ..

Ik wilde al wat sturen, maar het internet is vorige week op zijn x93Spaansx94 gemaakt en werkt nog steeds heel slecht. Fotox92s kijken kan ik niet eens en ik ben blij als ik soms een email kan verzenden. Ik heb een stuk voor mijn blog geschreven. Is wel wat lang..

Over de koers van gister (edit: eergister) kan ik maar beter heel kort zijn. Het was een koers waar ik naar toe had geleefd. Vrij kort, maar heel lastig en met een lastigge finale met korte steile klimmetjes. Al tijden de koers bleek dat die klimmetjes minder lastig waren dan me was voorgehouden. Een ploeg (de sterkste) controleerde en dus gebeurde er weinig en durfde er eigenlijk niemand wat te doen. Want wat wil je doen alleen of met 1 of 2 voor een ploeg die met 7 man op kop rijdt. Dus de hele koers gewacht op 1 moment. Een steil hellinkje waarop het uit elkaar gereden zou worden. De hele koers wachten en dan.. Valt je ketting eraf (zonder schakelen of iets, wat overigens tijdens de koers al een keer eerder gebeurt was). Op het steilste gedeelte nog wel als er nog maar een man of 7-8 over zijn. Het was zo steil dat ik eerst een stukje moest lopen mijn ketting erop leggen voor ik weer verder kon. Ondertussen hopeloos naar de supporters kijkend die geen vinger uitstaken om me even opgang te duwen ofzo..

En dus ging ik niet aanvallen maar achtervolgen. Na eerst 50 man of meer, die eigenlijk al gelost waren, te hebben gepasseerd kwam ik solo dicht achter het eerste groepje achter een eenzame vluchter over de streep. En hier maakte ik de stomste fout die je kan maken. Ik had in de laatste kilometers nog een renner opgeraapt. Hij stond ook vrij goed in het klassement en zou dus zeker een extra punt willen pakken. Ik was alleen veel sterker en won de sprint gemakkelijk en kwam dus teleurgesteld als 15^de over de streep. Dacht ik. Omdat ik mijn benen al vroeg voor de streep (die na dat stuk volle bak achtervolgen redelijk op ontploffen stonden) stil hield met het idee toch in ieder geval het beste ervan te hebben gemaakt. Waardoor deze 16^de renner er toch in een ultieme poging nog overheen kwam en ik dus nxf3g eens 2 punten verloor. Ontzettent stom, een beginnersfout en iets dat ik mezelf erg kwalijk neem. Niet alleen een kans op een mooi resultaat verloren zien gaan, iets waar ik al erg van baalde maar waar ik zelf gewoon echt geen schuld aan had (of had ik toch niet met die lichtere wielen van de ploeg moeten rijden??) . Maar ook nog op een heel domme manier 2 later wellicht erg belangrijke punten verspeeld..